خانه زندان است

مدرسه زندان است

ای روح ناآرام

به کجا می خواهی سرک بکشی؟

از این کشور به آن کشور،

آدم ها را رها می کنی،

می خواهی آزاد باشی،

ای روح لجام گسیخته

از کدامین دیار آمده ای

که هیچ آزادی و آسایشی تو را ارضا نمی کند؟ 

- - - - - - - - -

تصور شما از فرستاده شدن یه بسته یا پاکت نامه توسط پست چیه؟

من همیشه فکر می کنم مرسولات پستی مون رو که به باجه پست تحویل می دیم ، توسط نور و فضا و امواج به اون سر دنیا می رسن. هیچ وقت موقعی که می گم "فلان چیز رو پست کردم" به این فکر نمی کنم که اون نامه یا بسته باید توسط یک سری انسان به اون ور آب ها منتقل بشه. برای همین هم تعجب می کنم از این که مثلا یک نامه ای باید دو ماه طول بکشه تا به دست گیرنده برسه. چون به این فکر نمی کنم که باید منتظر هواپیما یا قطار یا اتوبوسی (که البته بعید می دونم با اتوبوس نامه ها رو این ور اون ور ببرن، ولی یک لحظه فکرش رو بکنید، اتوبوس نامه رسان!) بمونند که به مقصد حرکت کنه.

تصور می کنم نامه ها رو با یک شوت یا پرتاب به کشورهای دیگه پرتاب می کنن. نمی دونم چیزی که باعث شده این تصور بهم دست بده وجود اینترنت و ایمیل هست یا نه. چون آدم با ایمیل واقعا یک همچین کاری می کنه! یعنی تو اگه الان یه ایمیل واسه کسی بفرستی، پنج دقیقه بعد میای چک کنی ببینی جوابت اومده یا نه و توقع داری طرف نامه ت رو گرفته باشه به همین زودی. این ایمیل فرستادن تاثیر می گذاره رو اون احساس من.

واضح تر بگویم. من فکر می کنم وقتی نامه ام را به دست خانومی که در باجه پست نشسته می دهم، لحظاتی بعد نامه غیب می شود و به دست تو می رسد!

در راه بازگشت از کلاس عربی کنکور

(دقت کنید، با مقنعه)

نم نم بارون - صبح تو خونه بنیامین گوش کردم. خلاصه آخر ِ رمانتیسیسم

پسری با بلوز سبز فسفری و موهای سیخ سیخی و دیگه بقیه شو نمی تونم توصیف کنم

-شبتون به خیر.

-خانوم می شه چند لحظه وقتتون رو بگیرم؟

شتاب گام ها بیشتر می شود.

-خانوم به خدا من مزاحم نیستما فقط می خواستم چندتا کلمه باهاتون حرف بزنم. قصد مزاحمت ندارم.

-(این من است) اصلا!

پشت خط کشی ایستاده ام. می خواهم بپرم آن ور خیابان اما ماشین ها امان نمی دهند.

-نرو جلو خطرناکه. تصادف می کنی اون وقت من ناراحت می شما. اینا عوضی ان. رانندگی بلد نیستن که.

به توصیه اش سعی می کنم گوش کنم اما از آنجا که تقریبا جایی برای تکان خوردن نیست و او بغل دستم چسبیده زیاد جا به جا نمی شوم.

بعد از چند ثانیه همگی با هم از خط کشی رد می شویم.

-حالا چرا انقدر تند می ری.

-(این صدای راوی ست) ببین برو به یکی گیر بده که بهت پا بده.

-آخه من ازت خوشم اومده.

-(و این باز هم صدای راوی ست) بیخود کردی.

-چی؟؟

-(دیگه نگم دیگه خودتون بفهمید) گفتم بیخود کردی!

- حالا چرا فحش می دی؟

...

-ج ن د ه !

فکر کنم اون کسی که باید همچین فحشی می داد من بودما!

سه تا دختر 19 ساله

خیابانی حوالی ولنجک، تهران

دو تا عمله سوار بر یک تراکتور

مشکل دخترها: خستگی و حوصله پیاده روی نداشتن

راه حل مشکل مذکور: اتو زدن

مانع اصلی راه حل مشکل مذکور: خلوت بودن خیابون و نبودن دوزار آدم حسابی

و مشکل حل می شود.

(صدای چرخ های یک ماشین سنگین، احتمالا ماشین خاک برداری می آید، ما شهری ها به همه نوعش می گوییم تراکتور!)

(ذهن خود را درگیر این سوال بکنید که آیا تراکتورها بوق دارند؟!)

دو تا موجود مذکر (از ذکر سنشان عاجزم) سوار بر تراکتور نزدیک می شوند و با لبخندی کریه به دخترها نگاه می کنند

(درگیری ذهن دوم: به کجای دخترها؟؟)

مشکل دوم دخترها: قادر به جلوگیری از خنده خود نبودن

عمله ها سوار بر تراکتور، وقتی پاسخی نمی گیرند دور می شوند.

(درگیری ذهن سوم: یک تراکتور گنجایش پنج آدم را دارد یا خیر؟)

شلیک خنده دخترها که خیال می کنند از دست آن دو مزاحم راحت شده اند.

...

خنده همان و ...

بازگشت عمله ها با تراکتور همان!

و این ماجرا خیالی نیست هرچند برای من اتفاق نیفتاده و برای خواهرم اتفاق افتاده!

(نکته اساسی: بهترین داستان آن است که به شما درگیری های ذهنی را خیلی واضح و روشن بگوید تا شما بیخود زحمت نکشید به این فکر کنید که "خب الان به چی فکر کنم؟"!)

دیدین بعضی ها وقتی شروع به حرف زدن کنند یک بند حرف می زنند به عبارتی ور می زنن؟ من یک همچین همکلاسی ئی تو مدرسه مون دارم. من با آدم های ابله خیلی مشکل دارم. با آدم هایی مثل این که خودشان هم برای حرفشان آن قدر ارزش و اهمیت قائل نیستند که حداقل در یک شرایطی و با یک حالتی بیانش کنند که بقیه بهش توجه کنند. این دختر از آن هایی ست که فکر می کند هرچه خودش می گوید درست است. می دانم که در یک خانواده مذهبی زندگی می کند. سنّی هم هستند. و فکر می کنم همین که بیشتر اطرافیانش در مدرسه و جامعه سنّی نیستند، باعث شده همه جا حالت تدافعی به خودش بگیرد. فورا تا بگویی چی می گوید نه اسلام اینطوری نگفته. من واقعا نمی تونم حرفاش رو اینجا منتقل کنم چون هیچ وقت درست گوش ندادم چی می گه. همیشه وقتی حرف می زنه فقط به این فکر می کنم که این کی ور زدن هاشو تموم می کنه و گاهی لبخندی میاد روی لبم از شدت و زیادت حماقت و سفاهت این دختر! باور کنید من فقط 10 ثانیه اگر یک چیزی را برایش توضیح بدهم اون 10 دقیقه بدون توقف و با صدایی آهسته و یکنواخت همین طور حرف می زند و کاری هم ندارد تو گوش می کنی یا نه. طوری شده که دیگر اصلا برایم مهم نیست اگر وسط حرفهایش با یکی دیگه شروع به حرف زدن کنم! آخه آدمی که خودش واسه حرفاش ارزش قائل نیست من و شما چطور باشیم؟ بدبختی جلوی من هم می شیند. وای نمی دانید توی مدرسه ها چقدر بچه های احمق وجود دارند. من یک کاری می کنم: از آن جلوی کلاس شروع می کنم تعداد آدم های خنگ را می شمارم. و گاهی برعکس تعداد آدم هایی که فکر می کنم از هوش به نسبت خوبی برخوردارند. شاید فکر کنید چه مغرور! ولی واقعا تفریح خوبی ست. هرجا که هستید. شروع کنید بشمرید "این آدمه انقدر نفهم و خنگه که هیچ وقت شرایط محیط اطرافش رو درک نمی کنه. این یکی فقط به فکر لباس ها و آرایششه. این یکی فقط به جنس مخالف فکر می کنه و خنده های عشوه ای می کنه. این یکی قابل تحمل است یک چیزهایی حالیش است." می دونید، من کاری با این که درس شون خوبه یا نه ندارم. هرچند بی تاثیر نیست. منظورم هم از هوش بیشتر یک شعور هست، یک قدرت درک اجتماعی. درسته که هر کس برای خودش معیارهای خاصی از آدم باشعور و باهوش و فراست داره اما باور بفرمایید بعضی از آدم ها هستند که شما دلتون می خواد در سطل آشغال رو باز کنید و تالاپی بندازیدشون اون تو! بهشون می گن سفاهت مجسم!

یک نمونه دیگرش را هم سراغ دارم. دوستم که از پارسال باهاش دوست هستم و البته این اواخر بیشتر دشمن! این دختر فکرش به هیچ چیز قد نمی دهد. یعنی یک چیزی می گویم یک چیزی می شنوید! فقط به فکر قرار گذاشتن با پسرهای جدید، قرض گرفتن لباس های جدید و خوشگل بر و بچ، و شیوه های مختلف آرایش مو و صورت است! نمره هایش هم همیشه با تقلب در حد قبولی آمده است. جالب اینجاست که ادعایش می شود آی کیوش از من کلی هم بالاتر است! می دونید چی می گه؟ می گه من هم اگه اندازه تو می خوندم 20 می شدم همه امتحانامو! (اگر منظورم رو از این جمله فهمیدید که هیچ اگر نه مطمئن باشید هیچ رقمه نمی شود حالیتان کرد!) بگیرید لطفا درجه بلاهت رو! فردی که خودش را خیلی خوشگل و ملوس و تو دل برو و در عین حال باهوش و بااستعداد و متفکر می داند! بله تفکری در این حد که "به نظر من الان همه آدم های خرپول (بازاری ها را می گفت) خییییییلی بافرهنگند!" واقعا وقتی این جمله رو گفت من موندم! اینو دیگه هر الدنگی می دونه که هیچ این طور نیست و بیشتر بازاری ها خیلی یک بعدی و مادی هستند (استثنا هم وجود دارد) و فقط به فکر اسکناس هستند و بچه هایشان را طوری بار می آورند که از زندگی جز پول ندانند و نشوند! (اگر شما از همچین قشری هستید بهتان برنخورد شاید شما جزو همین استثناها باشید!)

باری می گفتم. این دوستم تا حالا چندین مرتبه شده که از من پول بخواهد. نه اینکه فکر کنید باباش ندارد بهش بدهد، نه، هر چقدر هم که بگیرد کم است! من چند دفعه اول بهش دادم. اما خیلی سخت پس می دهد قرضش را. و من هم البته آدمی نیستم که بگویم نوش جانت! و تا قران آخر را می گیرم. هیچ وقت هم این طور نبوده که آن مقدار پول برایش حیاتی باشد، نخیر، یا می خواسته لنز رنگی بخرد یا کفشی لباسی چیزی بخرد یا اینکه یکی از دوستانش برای کادوی ولنتاین دوست پسرش پول کم داشته و یا اینکه می خواسته قمار بازی کند! بله، فکر کنید، این ها باعث می شود شما هم بروید و از دوستتان گدایی کنید؟ باور بفرمایید همین دیروز صبح آمده بود دنبالم که برویم مدرسه، درو باز کردم اومد بالا نشست بغل جاکفشی روی سرامیک یخ! و عین این گداها کلی عجز و لابه کرد که "ترو خدا فلانی می خواد واسه دوست پسرش کادو بخره 5 تومن بیشتر نداره. تو چقدر داری؟" و من ِ بیچاره رقم را می گویم بی اینکه قصد داشته باشم بهش دیناری بدهم! و بعد دوباره اصرار می کند. و من می گویم به ما چه که اون کم داره! و در آخر مجبورم محلش ندهم. واقعا شما رویتان می شود برید دم در خونه ی دوستتون بشینید واسه 10 تومن التماس کنید؟ بدون اینکه نیاز داشته باشید! بقیه بهم می گویند برای خودش می خواسته الکی گفته. روش نشده. ولی واقعا تا چه حد پررویی؟ البته من در خانواده ام به داشتن دوست های خر (خنگول، عوضی) معروفم و اعتقاد دارم چندان تاثیری هم از هیچ کدامشان نگرفته ام. ببینید من از خر تعریفی دارم. خر این دختر است. خر آن کسی است که تمام فکر و ذکرش همین چیزهایی ست که گفتم. وگرنه اگر قسمتی از فکر و ذکرتان این ها باشد هیچ موردی ندارد و من همان طور که با همچین آدمی آبم توی یک جوب نمی رود، با آدمی که از آن طرف افتاده و تعصب مذهبی دارد و به حجاب اعتقاد قوی دارد هم، آبم توی یک جوب نمی رود!

من از همان اولش بیراهه آمدم. نباید جلوی حرفهایش کوتاه می آمدم. نباید وقتی پسرهای توی خیابان را فقط به خاطر اینکه فلان قسمت لباسشان ایرادی داشت و مثلا با بقیه اش ست نبود، مسخره می کرد، به حرفش می خندیدم. نباید وقتی زوج هایی را که خودشان هم را پسندیده بودند، او نمی پسندید و اه اه می کرد، من هم اه اه کنم. نباید وقتی از اتو زدن هایش حرف می زد من هم بگم خب بعد چی؟ همیشه با یک خوشحالی خاصی می آید تعریف می کند آره نمی دونی همه پسرها از تو ماشین برمی گشتن منو نگاه می کردن! نمی دونی چند تا ماشین واسمون ایستاد که! بنده خدا فکر می کند من مثلا حسودیم می شه! تصمیم گرفتم دیگر خودم باشم تو دوستی هام. اگر می بینم فردی به من نمی خورد از لحاظ فکری یا هرچی، با چنگ و دندان نگهش ندارم و یک "شما را به خیر و ما را به سلامت" بگویم و قیدش را بزنم. بعللله، قید بعضی آدم ها را باید زد. با آدمی که خودش به صراحت اعتراف می کند که در تمام عمرش حتی یک کتاب هم محض خالی نبودن عریضه، نخوانده است، جز این چه می توان کرد؟؟

پ.ن. بابا می گوید این دوستت ذاتا گداست هرچند در واقع این طور نباشد! منظور این که هرچقدر بیشتر داشته باشد کمتر دارد.

دارند چمدان ها را می بندند

صدای باز و بسته شدن مداوم قفل های فلزی می آید

پله ها عجله دارند

بوسه های دم ِ رفتن

سوت دلهره آور قطار

جسم می کَند و می رود

دل هنوز این جاست

آی چمدان ها خوش به حالتان که همراهش دور می شوید!

وقتی وبلاگ آدم هایی رو می خونم که خاطرات روزمره شون رو می نویسند احساس دوگانه ای بهم دست میده. فکر می کنم اگر این آدمی که این ها را می نویسد و این جور زندگی می کند، این قدر خوشبخت است، چرا من نباشم؟ من لیاقتم از او بیشتر است و می توانم بیشتر از او خوشبختی را بچشم. یک حس دیگر هم که یک جورهایی در تناقض با این است بهم دست می دهد. و آن این که خودم را مثل یک تماشاچی می بینم، یک تماشاچی در یک سالن سینما مشغول تماشای یک فیلم خانوادگی، در حالیکه هیچ دسترسی ئی به آن خانواده ندارد. انگار خوشبختی آن ها برایش خیلی دور است. وبلاگ به آدم این امکان را می دهد که شاهد زندگی نیمه خصوصی مردم باشد. اما باز هم تو را داخل زندگی کاملا خصوصی افراد نمی کند. آدم ها هیچ وقت نمی آیند از چیزهایی بنویسند که مایه سرشکستگی شان است. اگر غمی باشد، همه از به هم زدن با دوست پسر/دوست دخترشان است، و از خستگی کارهای روزمره شان و از غلیان احساسات منفی شان. انگار ما آدم ها با بدبختی هایمان هم فخر می فروشیم! هیچ وقت کسی در وبلاگش نمی نویسد وای من چقدر زشت هستم، یا من چقدر فقیرم. در وبلاگ ها این چیزها همیشه نهفته است. هیچ کس مایل نیست زندگی اش را کامل رو کند. از وقتی شروع به نوشتن می کنیم هزاران چیز به مغزمان هجوم می آورد و می گوییم نه این را بگم بی ادبی یه، اینو بگم می گن امل دهاتی، اینو بگم می گن بیچاره. از کلمه خودسانسوری هیچ خوشم نمی آید. منظورم واقعا کلمه اش هست، آوایش، صدایش وقتی که صدایش می زنیم. ولی حقیقت این است که همه مان خودمان را در غل و زنجیر می کنیم و چیزهایی را می گوییم که ما را در نظر بقیه بالا ببرد. خودم هم همین طوری هستم. و گاهی چقدر هوس می کنم یک وبلاگ ناشناس بزنم، وبلاگی که هیچ آشنایی آدرس آن را نداشته باشد، و از آن چیزهایی بنویسم که واقعا من را زجر می دهند. چیزهایی هست که مرا خیلی بیشتر از این ناراحتی هایی که در وبلاگ کنونی ام ابراز می کنم، شکنجه می دهند. شاید زیاد نباشند چه که اگر زیاد و دائم بود حتما این کار را می کردم. ولی مطمئنم یم روزی که به اینجایم برسد، یک وبلاگ دیگر می زنم و در آن دقیقا آن چیزهایی را می گویم که همه از گفتنش ابا داریم.

داریم به دو روز مهم در تاریخ اسلام نزدیک می شوم و من سر در نمی آورم این چه وضعش است که روز به این مهمی را (البته در صدر اسلام و نه حالا که 1400 سال گذشته و دیگر قوانین اسلام آن قدر کهنه شده اند و دین جدیدتری آمده) این طور گند می زنند و همه با آمدنش خوشحال می شوند که غذای نذری می خورند و می ریزند در کوچه و خیابان و رفیق بازی می کنند. آخر جشن که نیست! شما بگویید احمقانه نیست آدم روز جشن بماند خانه و کارهای عادی اش را بکند و روز عزا بریزد در خیابان خوشحالی کند؟ البته بنده که مشکلی با این رسم و رسوم ندارم و اتفاقا باحال هم هست، هر آئینی که با ملت های دیگر فرق کند یک جورهایی باحال می شود. مطمئن هستم معلم دینی مان که شنبه زنگ اول باهاش کلاس داریم حتما یک چیزی در مورد این دو روز می گوید و می گوید این دو روز مقدس هستند شما مثل این دختر پسرها (پیف پیف بو می دهند چادر من که نیست که بو می دهد آن ها با آن عطرها و ادوکلن های گران قیمتشان بو می دهند) نروید توی دار و دسته عزای حسینی و هرهر کرکر کنید! و پشت بندش هم یک یا دو نصیحت می کند که تا می توانید این دو شب دعا کنید و قرآن بخوانید ثواب دارد هرچند از معنی اش هیچ چیز دستگیرتان نشود!

دقت کردین آدم تو هر کلاسی یا تو هر مدرسه ای که باشه اون کلاس می شه بدترین و شلوغ ترین و خنگ ترین کلاس و اون مدرسه بدترین مدرسه از این لحاظ که وقتی همه بعد از امتحان های ترم یک هفته تعطیل هستن، اون مدرسه تعطیل نیست؟!!

واقعا که این دانشجوها چه کیفی می کنن. سه هفته قبل از امتحان ها و سه چهار هفته هم بعدش تعطیل هستن! وای یعنی من دارم واسه اینکه همش تعطیل باشم اینهمه درس می خونم؟ (کو اینهمه؟؟) اگه اوضاع این طوریه که خب از همین حالا به خودم همش تعطیلی می دم.

می دونید من 12 ساله که یک آرزویی دارم و نمی فهمم چرا خدا انقدر طولش می ده تا برآورده ش کنه؟ 12 سال، یه کم کمتر، 11 سال و نیمه، که دارم آرزو می کنم دیگه مجبور نباشم برم مدرسه! آخه چرا باید برم یه جایی که اصلا خوشم نمیاد؟ اون هم نه یک سال و دو سال بلکه 12 سال یعنی وقتی که بایستی بچگی می کردم و دست به تجربه های گوناگون می زدم. واقعا یک مقداری تلف کردن عمر هست به نظرم. چرا باید صبح ها قیافه م همش اخمو باشه و چشمام رو به زور باز نگه دارم تا بتونم جلوی پامو ببینم؟

نخیر مثل اینکه وجود چاقوی ضامن دار در جیب ما الزامی شد! هرچی می خوایم مرتکب قتل و جنایت نشیم نمیشه. تو این مملکت اگه دخترها همراشون چاقو نباشه کارا پیش نمیره! امروز داشتم از یه کلاسی برمی گشتم با دو تا از همکلاسی ها، وقتی از جفتشون جدا شدم، یه مرتیکه ای نفهمیدم چی گفت ولی یه چیزی گفت که باعث شد من بایستم گوشه پیاده رو تا اون که پشتم بود رد شه بره ولی بعد که دوباره من هم راه افتادم دیدم اون وایساده. حالا فکر نکنین خیابون خلوت بود شلوووووغ عین چی. منم دیدم دو تا دختره دارن میان از جلو اون مرتیکه هم برگشته می خواد بیاد طرفم. سرش داد زدم "گورتو گم کن!" نکته اینجاست که من معمولا تو خیابون نمی تونم زیاد بلند حرف بزنم عادت ندارم. ولی عصبانی بودم و اینو انقدر بلند گفتم که مردک اومد مثلا جواب بده گفت "گم شو بابا" بعد یه چیز دیگه هم گفت که من بهش گفتم "خفه شو". تا حالا فکر می کردم این مزاحم ها رو فقط باید ایگنور کرد ولی امروز متوجه شدم که بهترین کار همانا داد زدن و آبرو بردن است! اون کلاسی هم که بودم یه سری داشتن از دخترهایی که تو تاکسی و خیابون و اینجاها دزدینشون و اذیتشون کردن حرف می زدن و هم این و هم این چیزی که تعریف کردم مزید بر علت شدن که من برم یه چاقوی تیز بخرم!

می گم جالبه من همیشه یه پست ادیبانه!! می ذارم بعدش یه پست رکیکانه! راستی یه سوتی هم تو اون پستی که شعر "مست باش" از شارل بودلر رو نوشتم، دادم که بهتون نمی گم. ولی اگه دقت کنین می فهمین! نکته ش همون اول هاست. ربطی هم به شعره نداره! دیگه فهمیدین کجاست دیگه!

- رودیارد کیپلینگ شاعر بی نظیری ست.

- همین؟ این را که بگویی که مسخره ات می کنند! مثل اینه که بگی این غذا خوشمزه ست!

- رودیارد کیپلینگ شاعری ست که به بی نهایت می رسد.

- یعنی چی؟

- یعنی هرچی که فکرشو بکنی رو در شعرش قید کرده. مثلا در همین شعر If می گوید که اگر همه به شما مشکوک هستند، شما به خودتون اعتماد داشته باشید. می گوید اگر شما شکست و پیروزی را ببینید و با هردو مثل هم رفتار کنید. می گوید اگر شما مشاهده کنید که آن چیزی که همه زندگی تان را سرش گذاشتید بر باد رفته و دوباره سعی کنید آن را از نو بسازید و مقاومت کنید. می گوید اگر همه اینها باشد، آن وقت شما انسان خواهید بود و همه زمین از آن ِ تان خواهد بود.

وقتی این شعرو می خونی احساس می کنی دیگه راهی برای "نه" گفتن به مشکلات نیست. فکر می کنی اگر بدبخت ترین فرد جهان هم باشی باز باید مقاومت کنی و در آن صورت انسان خواهی بود. به نظر می آید خود رودیارد کیپلینگ همه این سختی ها را با هم کشیده و سپس به همه مشکلاتش "برو"ی سختی گفته. انگار که از منظر خدا با ما حرف می زنه. از بلندترین منظر جهان. اون دور دورها وایساده ما رو نگاه می کنی و بهمون می گه چه کنیم. دستور نمی ده. پیشنهاد می کنه. آدم حرف یکی که باتجربه هست رو بیشتر گوش میده. پیغمبری به معنای واقعی از خودمان.

نه فقط این شعر که شعر Mother O' Mine  هم همین حالت رو داره. می گه اگر در اعماق دریا بودم، می دونم اشکهای چه کسی به سمتم جاری می شه. اگر جسم و روحم لعنت شده باشه، می دونم دعاهای چه کسی باعث تکاملم میشه. مادرم. چه چیزی رو سراغ دارید که از لعنت شدن در هر دو جهان بدتر باشه؟ این یعنی دیگه آخرش. یعنی هر چیز بدی که فکر کنی توش هست.

وقتی می گم شاعری ست که به بی نهایت می رسد منظورم اینه. نمی دونم تونستم خوب توضیح بدم یا نه. باید شعراش رو خودت بخونی.

- این دری وری ها که گفتی درست ولی این ها باعث نمی شه من ازش خوشم بیاد.

- خود دانی.

1) آدم امتحان دیفرانسیل داشته باشه

2) معلم دیفرانسیلش افتضاح باشه

3) هرچی بلده فقط از حسابان پارسال باشه

4) فقط یه کمی بالاتر از حد قبولی نمره بیاره در حالیکه با نمره حسابان نهایی 18 اومده باشه بالا

5) امتحان کشوری باشه

6) دو روز قبلش آزمایشی سنجش بوده باشه و اون هم قصد داشته باشه با برنامه سنجش پیش بره

7) اصلا واسش این که کنکور ریاضی قبول بشه یا نه فرقی نداشته باشه و بخواد کنکور زبان قبول شه

8) نزدیکترین دوست مدرسه ش خنگول باشه و هیچی درس نخونه

9) از امتحان که بر می گرده باباش دم در وایسه ازش بپرسه "20؟"

10) باباش جواب بشنوه "مگه من کلاس اولی ام؟"

11) باباش برگرده بهش بگه "از اون دوستت یاد گرفتی انقدر ریدمون درس می خونی؟"

12) آدم خیلی هم ریدمون درس نخونده باشه ولی معلمش ریدمون باشه و کلاس دیفرانسیل هم به علت شماره 7 نره

خیییییییییییلی زور داره.