- رودیارد کیپلینگ شاعر بی نظیری ست.

- همین؟ این را که بگویی که مسخره ات می کنند! مثل اینه که بگی این غذا خوشمزه ست!

- رودیارد کیپلینگ شاعری ست که به بی نهایت می رسد.

- یعنی چی؟

- یعنی هرچی که فکرشو بکنی رو در شعرش قید کرده. مثلا در همین شعر If می گوید که اگر همه به شما مشکوک هستند، شما به خودتون اعتماد داشته باشید. می گوید اگر شما شکست و پیروزی را ببینید و با هردو مثل هم رفتار کنید. می گوید اگر شما مشاهده کنید که آن چیزی که همه زندگی تان را سرش گذاشتید بر باد رفته و دوباره سعی کنید آن را از نو بسازید و مقاومت کنید. می گوید اگر همه اینها باشد، آن وقت شما انسان خواهید بود و همه زمین از آن ِ تان خواهد بود.

وقتی این شعرو می خونی احساس می کنی دیگه راهی برای "نه" گفتن به مشکلات نیست. فکر می کنی اگر بدبخت ترین فرد جهان هم باشی باز باید مقاومت کنی و در آن صورت انسان خواهی بود. به نظر می آید خود رودیارد کیپلینگ همه این سختی ها را با هم کشیده و سپس به همه مشکلاتش "برو"ی سختی گفته. انگار که از منظر خدا با ما حرف می زنه. از بلندترین منظر جهان. اون دور دورها وایساده ما رو نگاه می کنی و بهمون می گه چه کنیم. دستور نمی ده. پیشنهاد می کنه. آدم حرف یکی که باتجربه هست رو بیشتر گوش میده. پیغمبری به معنای واقعی از خودمان.

نه فقط این شعر که شعر Mother O' Mine  هم همین حالت رو داره. می گه اگر در اعماق دریا بودم، می دونم اشکهای چه کسی به سمتم جاری می شه. اگر جسم و روحم لعنت شده باشه، می دونم دعاهای چه کسی باعث تکاملم میشه. مادرم. چه چیزی رو سراغ دارید که از لعنت شدن در هر دو جهان بدتر باشه؟ این یعنی دیگه آخرش. یعنی هر چیز بدی که فکر کنی توش هست.

وقتی می گم شاعری ست که به بی نهایت می رسد منظورم اینه. نمی دونم تونستم خوب توضیح بدم یا نه. باید شعراش رو خودت بخونی.

- این دری وری ها که گفتی درست ولی این ها باعث نمی شه من ازش خوشم بیاد.

- خود دانی.