خانه زندان است

مدرسه زندان است

ای روح ناآرام

به کجا می خواهی سرک بکشی؟

از این کشور به آن کشور،

آدم ها را رها می کنی،

می خواهی آزاد باشی،

ای روح لجام گسیخته

از کدامین دیار آمده ای

که هیچ آزادی و آسایشی تو را ارضا نمی کند؟ 

- - - - - - - - -

تصور شما از فرستاده شدن یه بسته یا پاکت نامه توسط پست چیه؟

من همیشه فکر می کنم مرسولات پستی مون رو که به باجه پست تحویل می دیم ، توسط نور و فضا و امواج به اون سر دنیا می رسن. هیچ وقت موقعی که می گم "فلان چیز رو پست کردم" به این فکر نمی کنم که اون نامه یا بسته باید توسط یک سری انسان به اون ور آب ها منتقل بشه. برای همین هم تعجب می کنم از این که مثلا یک نامه ای باید دو ماه طول بکشه تا به دست گیرنده برسه. چون به این فکر نمی کنم که باید منتظر هواپیما یا قطار یا اتوبوسی (که البته بعید می دونم با اتوبوس نامه ها رو این ور اون ور ببرن، ولی یک لحظه فکرش رو بکنید، اتوبوس نامه رسان!) بمونند که به مقصد حرکت کنه.

تصور می کنم نامه ها رو با یک شوت یا پرتاب به کشورهای دیگه پرتاب می کنن. نمی دونم چیزی که باعث شده این تصور بهم دست بده وجود اینترنت و ایمیل هست یا نه. چون آدم با ایمیل واقعا یک همچین کاری می کنه! یعنی تو اگه الان یه ایمیل واسه کسی بفرستی، پنج دقیقه بعد میای چک کنی ببینی جوابت اومده یا نه و توقع داری طرف نامه ت رو گرفته باشه به همین زودی. این ایمیل فرستادن تاثیر می گذاره رو اون احساس من.

واضح تر بگویم. من فکر می کنم وقتی نامه ام را به دست خانومی که در باجه پست نشسته می دهم، لحظاتی بعد نامه غیب می شود و به دست تو می رسد!