سه تی لیته

نوشیدنی مقدس

thepoetess — Wed, 09 May 2007 22:16:18 GMT

همیشه سر قوری دعوا و مرافعه به راه بود.

صبح ها یکی زودتر بلند می شد و چای دم می کرد. و آن یکی اغلب پدر خانواده بود. که شب ها دیر می خوابید و صبح ها زود برمی خاست. هر چه جوانی از او دورتر می شد، خوابیدن برایش سخت تر می شد. شب ها چشم که هم می ذاشت تمام غصه های روزش می آمد پیش چشمانش.

گاهی هم یکی دیگر چای را دم می کرد. اما این یکی هیچ وقت ته تغاری خانواده نبود. حتی وقتی صبح ها همه خواب بودند و او کله سحر بلند می شد که برود مدرسه، باز هم چای دم نمی کرد. چای برایش از واجبات زندگی نبود. می توانست بدون آن هم سر کند.

اگر آن که زودتر بر می خاست و زیر کتری را روشن می کرد و آب را جوش می آورد (و گفتیم که این "آن" هرگز ته تغاری خانواده نبود)، به اندازه دو نفر چای دم می کرد، همیشه نفر سومی پیدا می شد که بگوید "آی ما هم چای می خواستیم!". و اگر به اندازه سه نفر چای دم می کرد، نفر چهارمی پیدا می شد که همین را بگوید.

و پیش می آمد که به اندازه چهار نفر چای دم کنند و نفر چهارم آن صبح میلی به چای نداشته باشد و به جایش شیر بنوشد.آن وقت اضافه می ماند توی قوری و آن قدر زیرش روشن می ماند که عاقبت رنگش به قدری تیره می شد که کسی رغبت نمی کرد از آن برای خودش در فنجان بریزد و با نان و پنیر صرف کند.

هنوز خاطره آن سال ها در ذهن ها پا برجاست. آن سال هایی که درست بعد از صرف ناهار، پدر خانواده فرمان می داد چای را دم کنند. و مادر با این که وسط غذا خوردنش بود از جایش بلند می شد و زیر کتری را روشن می کرد. و گاهی هم پدر فرمان نمی داد و خودش به خواسته خودش جامه ی عمل می پوشاند.

و همه فامیل و دوستان که این عادت پدر را نادرست می پنداشتند، او را نصیحت می کردند که "چای بعد از غذا، آهن ِ غذا را از بین می برد و غذا را بی خاصیت می کند." ولی این حرف ها کارساز نمی شد و پدر باز هم عادت چای ِ بعد از ناهارش را ترک نمی کرد.

اما یک روز که چشمهایشان را باز کردند، دیدند که این عادت از سر پدر به در رفته، و هرگز نفهمیدند چطور.

و حتی از وقتی که پدر دیگر بعد از ناهار چای نمی خورد، باز هم بچه هایش هر روز ظهر بهش می گفتند "یادته اون وقتا بعد از ناهار فوری چای می خوردی؟"

و چای مهمترین دغدغه این خانواده بود.

و مادر چای عطری دوست داشت. و پدر همیشه به طعنه به او می گفت "یه کم ادوکلن هم توش بریز."

و در این خانواده که چای از مقدسات بود، دختری وجود داشت که چای را صرفا به خاطر مخلفات همراهش نوش جان می کرد!

حسنی

thepoetess — Sun, 29 Apr 2007 20:28:18 GMT

من را

مجازات کرده اند

حسنی بیا دوباره

دوست های واقعی بشویم

و زنگ تفریح که می خورد

دست هم را بگیریم

و بعدتر

با هزار ناراحتی

برگردیم توی کلاس

بیا دوباره

اول سال که می شود

به هم بگوییم

"میای با هم دوست بشیم؟"

حسنی

پاره ی تنهای من

سر زنگ املا

خنده هایت

صدای معلم را قورت می داد

و من دیکته هایم همیشه کم می شد.

من

باید صد بار

از روی

"من قول می دهم دیگر تنبلی نکنم"

بنویسم

اما

هنوز هم

دلم می خواهد

از صبح تا شب،

از شب تا صبح،

تنبلی کنم.

چرا همیشه

قشنگترین کارهای دنیا

جرم محسوبند

حسنی من را مجازات کرده اند.

بیا با هم از مدرسه فرار کنیم.

پ.ن. حسنی: همان که جمعه ها به مکتب می رفت.

thepoetess — Wed, 25 Apr 2007 20:32:25 GMT

ولی نشد

که روبروی وضوح کبوتران بنشیند

و رفت تا لب هیچ

و پشت حوصله ء نورها دراز کشید

و هیچ فکر نکرد

که ما میان پریشانی تلفظ درها

برای خوردن یک سیب

چقدر تنها ماندیم.

"دوست" از سهراب سپهری

و نشد که یک بار صندلی ات را بگذاری کنار پیانو، و صدای نواختن من را بشنوی.

باید روزی دست کم 2 تا سیب زرد بخورم. از سیب سرخ بهتر است هرچند ظاهرش خیلی بیچاره می ماند. یک سیب زرد چقدر تنهاست. برای هفت سین قرمزهایش را سوا می کنند. سرخ می گویند رنگ عشق و عاشقی ست. اما هرچیزی که شورش را دربیاورند بی مزه می شود.

می توانستم برایت باخ بزنم. که به موزارت هم ترجیحش می دهم. بتهوون چقدر باید غمگین شده باشد برای از دست دادن بزرگترین نعمت زندگی اش: شنیدن. فکرش را می کنم. اگر از من گوشم را بگیرند نقاش خواهم شد. و بعد به خدا می گویم منظورم این نیست که حالا بیا و گوش ما را بگیر که ما نقاش معروفی بشویم!

من عاشق نوایی هستم که از اعماق قرون می آید. مثل واگنر. مثل چنگ. انگار آدم های قرن هجدهم در کنارم در حال رقص هستند.

کوتاه ترین مسیر = مسیری که به آن جهان می رسد

thepoetess — Thu, 19 Apr 2007 22:15:15 GMT

امروز با خواهرم از پنجره به گلهای حیاط روبرویی نگاه می کردیم. بنفش و زرد و سفید.

خواهرم دلش می خواست وسط آن گل ها باشد.

می خواست خودش را راست از پنجره پرت کند پایین تا به آن گل ها برسد.

بهش گفتم "نه!"

گفت "خب می خوام برم پیش اونا دیگه! مگه اینجوری به اونا نمی رسم؟"

چه مسیر صاف و ساده ای هست تا مرگ. چقدر از دور جذابیت دارد.

و مگر می شود با سخن راست ممانعت کرد.

بلی ولی مرده.

و مگر زندگی چیزی جز کنار گل ها بودن است؟

و چیزی جز در آغوش کشیدن رویاها...

زندان + پست غیرمجازی

thepoetess — Tue, 17 Apr 2007 17:58:18 GMT

خانه زندان است

مدرسه زندان است

ای روح ناآرام

به کجا می خواهی سرک بکشی؟

از این کشور به آن کشور،

آدم ها را رها می کنی،

می خواهی آزاد باشی،

ای روح لجام گسیخته

از کدامین دیار آمده ای

که هیچ آزادی و آسایشی تو را ارضا نمی کند؟

- - - - - - - - -

تصور شما از فرستاده شدن یه بسته یا پاکت نامه توسط پست چیه؟

من همیشه فکر می کنم مرسولات پستی مون رو که به باجه پست تحویل می دیم ، توسط نور و فضا و امواج به اون سر دنیا می رسن. هیچ وقت موقعی که می گم "فلان چیز رو پست کردم" به این فکر نمی کنم که اون نامه یا بسته باید توسط یک سری انسان به اون ور آب ها منتقل بشه. برای همین هم تعجب می کنم از این که مثلا یک نامه ای باید دو ماه طول بکشه تا به دست گیرنده برسه. چون به این فکر نمی کنم که باید منتظر هواپیما یا قطار یا اتوبوسی (که البته بعید می دونم با اتوبوس نامه ها رو این ور اون ور ببرن، ولی یک لحظه فکرش رو بکنید، اتوبوس نامه رسان!) بمونند که به مقصد حرکت کنه.

تصور می کنم نامه ها رو با یک شوت یا پرتاب به کشورهای دیگه پرتاب می کنن. نمی دونم چیزی که باعث شده این تصور بهم دست بده وجود اینترنت و ایمیل هست یا نه. چون آدم با ایمیل واقعا یک همچین کاری می کنه! یعنی تو اگه الان یه ایمیل واسه کسی بفرستی، پنج دقیقه بعد میای چک کنی ببینی جوابت اومده یا نه و توقع داری طرف نامه ت رو گرفته باشه به همین زودی. این ایمیل فرستادن تاثیر می گذاره رو اون احساس من.

واضح تر بگویم. من فکر می کنم وقتی نامه ام را به دست خانومی که در باجه پست نشسته می دهم، لحظاتی بعد نامه غیب می شود و به دست تو می رسد!

یک دیالوگ دونفره به انضمام خیابان

thepoetess — Wed, 11 Apr 2007 17:44:19 GMT

در راه بازگشت از کلاس عربی کنکور

(دقت کنید، با مقنعه)

نم نم بارون - صبح تو خونه بنیامین گوش کردم. خلاصه آخر ِ رمانتیسیسم

پسری با بلوز سبز فسفری و موهای سیخ سیخی و دیگه بقیه شو نمی تونم توصیف کنم

-شبتون به خیر.

-خانوم می شه چند لحظه وقتتون رو بگیرم؟

شتاب گام ها بیشتر می شود.

-خانوم به خدا من مزاحم نیستما فقط می خواستم چندتا کلمه باهاتون حرف بزنم. قصد مزاحمت ندارم.

-(این من است) اصلا!

پشت خط کشی ایستاده ام. می خواهم بپرم آن ور خیابان اما ماشین ها امان نمی دهند.

-نرو جلو خطرناکه. تصادف می کنی اون وقت من ناراحت می شما. اینا عوضی ان. رانندگی بلد نیستن که.

به توصیه اش سعی می کنم گوش کنم اما از آنجا که تقریبا جایی برای تکان خوردن نیست و او بغل دستم چسبیده زیاد جا به جا نمی شوم.

بعد از چند ثانیه همگی با هم از خط کشی رد می شویم.

-حالا چرا انقدر تند می ری.

-(این صدای راوی ست) ببین برو به یکی گیر بده که بهت پا بده.

-آخه من ازت خوشم اومده.

-(و این باز هم صدای راوی ست) بیخود کردی.

-چی؟؟

-(دیگه نگم دیگه خودتون بفهمید) گفتم بیخود کردی!

- حالا چرا فحش می دی؟

...

-ج ن د ه !

فکر کنم اون کسی که باید همچین فحشی می داد من بودما!

امشب

thepoetess — Tue, 03 Apr 2007 21:21:17 GMT

فکر می کنم امشب اشتباهی پیش آمده. همه چیز خراب است. خبررفتن پشت خبر رفتن. یافتنی و سپس از دست دادنی فی الفور اولی اش بود. بعدی مرگی بود که چندی در کمین بود. سیّم ترک وطن بود. اگر بخواهم بگویم باز هم هست چهارم هم دارد، پنجم نیز و بگیر برو تا آخر.

دیگر خبرها مرا شگفت زده نمی کنند. اگر هم به کسی بگویم "اوه جدی؟" آن قدر عمیق نیست که بشود گفت خنجرش فرو رفته. اما در عوض کلی غمگینم می کنند. و دیگر انگار آن غمگسارهای قدیمی هم نیستند.

می خواهم بِکَنَم و بروم. می پرسید کجا؟ همین جا، جایی ندارم بروم. همه جا که اینجا نمی شود. اینجا من بچگی ام را دارم و اگر از آن جدا شوم انگار نصف جهان را از من گرفته اند.

اما اغراق می کنم. روزی خواهم رفت و شما را تنها خواهم گذاشت با یک دنیا حسرت و آه و افسوس و فغان.

باز هم خیالات به سرم زده. دیگر نه هیچ حسرتی و آهی و افسوسی و فغانی.

کنجم رو تا ابد هیچ کس پر نخواهد کرد؟

اون ها هیچ چیز درباره پسر سوار بر جیپ و سگش نمی دانند

thepoetess — Sat, 10 Mar 2007 10:06:18 GMT

دستم رو به لبه ی پوستر روی دیوار اتاقم گرفتم و پریدم اون تو. صدای ترقه ای که توی خیابون برای چهارشنبه سوری زدند پرتابم کرد توی جاده. روی جاده پر از برگ بود اگر نه دست و پام و زخم و زیلی می شد. زود از رو زمین بلند شدم. چینه ای که سرتاسر جاده رو پوشونده بود رو گرفتم و ادامه دادم تا به جایی رسیدم که جیپ پارک کرده بود. پسر هنوز سرش روی فرمون بود. می خواستم صداش بزنم اما نمی دونستم اسمش چیه. ناچار شدم تق تق به پنجره ش بکوبم. سرش رو بلند کرد و چشماش رو مالش داد. گفتی می خواست مطمئن بشه من اون جا جلوش وایسادم. پنجره رو آهسته پایین داد: «چیزی می خوای؟»

می خواستم بگم آره که یه ماشین دیگه با سرعت از کنارمون رد شد و گرد و خاک کرد. پسر سریع پنجره رو داد بالا تا گرد و خاک نره تو. اشاره کرد که سریع از در عقب بپرم تو ماشین. ولی هرچی گشتم دری نبود. عاقبت انقدر گشتم که گرد و خاک تموم شد. پنجره رو کشید پایین و صدا زد: «اوهوی!» زودی دویدم بغل پنجره ش: «چیزی نمی خوام. داشتم رد می شدم شما رو دیدم گفتم بیدارتون کنم ازتون بپرسم اون سگی که همیشه کنارتون بود چی شد؟»

پنداری تا همین الآن که من بیدارش کردم داشت خواب سگش رو می دید. «مجبور شدم.» «چرا؟» «اون اوایل خونه مون همین جاها بود. اون طارمی ها رو می بینی اون جا؟ (به جایی اشاره کرد که 100 متری عقب تر از جایی بود که من توش پرتاب شده بودم.) اون جا خونه ما بود. بابام پیر شد. زمین گیر شد. مجبور شدیم بریم شهر. سگ رو که نمیشه تو یه آپارتمان فسقلی جا داد.»

با اندوه نگاهش کردم. «راستش هیچ وقت خونه تون رو ندیده بودم.» آهی از سر خستگی کشید و گفت که اومده به سگه که همچنان تو باغ خونه شون ولوست غذا بده ولی سگه رو پیدا نکرده و همون جا نشسته تا سگه بوش رو تشخیص بده و بیاد. «آه، جدا؟ من هم می تونم کنارتون بشینم تا اون پیداش بشه؟» با جدیت نگاهی بهم کرد و وقتی دید سرم به تنم می ارزه گفت «بیا بشین پهلوم.»

از در بغلی ش رفتم تو. گفت از تنهایی خسته شده. دو شبه که اون جاست و سگش هنوز نیومده. پیشنهاد دادم یه دوری بزنیم. موافق بود.

جیپ رو روشن کرد. با صدای مهیبی شروع به حرکت کرد.

روی قیافه ش تمرکز کردم. شبیه اون پسره ای بود که روی نقش لحافم دنبال گوسفندها می رفت. فکر کردم اگر خودش باشه چی؟ بگذار ازش بپرسم با اون دختر روی نقش لحاف هم عروسی کرد یا نه؟

«شما بچه های کوچولو همیشه فکر می کنید تا یه دختر و پسری با هم پلکیدن باید با همدیگه عروسی کنن!»

صدای واق واق سگی اومد. ماشین رو نگه داشت. پرید بیرون. بعد از چند دقیقه با سگی تو بغلش برگشت. یک سگ سفید با چشمهای درشت که جثه خیلی بزرگی هم داشت. اومد نشست توی ماشین. «حالا یه جشن سه تایی می گیریم! می ریم یه غذایی بخوریم و بعد من تو رو می ذارم خونه تون و با سگم بر می گردم همین جا تا یه چند روزی پیشش باشم. حالا که پیداش کردم به این آسونی ها ولش نمی کنم!»

آخ جون من چقدر گرسنه م بود. گفتم «ولی خونه ما خیلی دوره. منو بذار دم اون دیوار که کنارش پارک کرده بودی تا بپرم توی اتاقم.»

ولی دیگه چیزی نمی شنید. دوباره صامت و ثابت شده بود. این دفعه سگش هم بغلش بود. من هم راهم رو کشیدم تا به اون چینه رسیدم. دستم رو به درخت های کنارش گرفتم و پریدم تو اتاقم.

به پوستر نقاشی نگاه کردم. نه از جیپ خبری بود، نه از پسر و نه از سگ. آخه اون ها کمی جلوتر توقف کرده بودن. حالا هر کی میاد توی اتاقم و نقاشی رو می بینه می گه «چه جای خوبی! توش خبری از آدم ها نیست!»

آخه اون ها نمی دونن. اون ها هیچی رو نمی دونن.

یک تراکتور-دو عمله-سه دختر-یک خیابان خلوت (این ها چه چیز را تداعی می کند؟)

thepoetess — Mon, 26 Feb 2007 17:39:18 GMT

سه تا دختر 19 ساله

خیابانی حوالی ولنجک، تهران

دو تا عمله سوار بر یک تراکتور

مشکل دخترها: خستگی و حوصله پیاده روی نداشتن

راه حل مشکل مذکور: اتو زدن

مانع اصلی راه حل مشکل مذکور: خلوت بودن خیابون و نبودن دوزار آدم حسابی

و مشکل حل می شود.

(صدای چرخ های یک ماشین سنگین، احتمالا ماشین خاک برداری می آید، ما شهری ها به همه نوعش می گوییم تراکتور!)

(ذهن خود را درگیر این سوال بکنید که آیا تراکتورها بوق دارند؟!)

دو تا موجود مذکر (از ذکر سنشان عاجزم) سوار بر تراکتور نزدیک می شوند و با لبخندی کریه به دخترها نگاه می کنند

(درگیری ذهن دوم: به کجای دخترها؟؟)

مشکل دوم دخترها: قادر به جلوگیری از خنده خود نبودن

عمله ها سوار بر تراکتور، وقتی پاسخی نمی گیرند دور می شوند.

(درگیری ذهن سوم: یک تراکتور گنجایش پنج آدم را دارد یا خیر؟)

شلیک خنده دخترها که خیال می کنند از دست آن دو مزاحم راحت شده اند.

...

خنده همان و ...

بازگشت عمله ها با تراکتور همان!

و این ماجرا خیالی نیست هرچند برای من اتفاق نیفتاده و برای خواهرم اتفاق افتاده!

(نکته اساسی: بهترین داستان آن است که به شما درگیری های ذهنی را خیلی واضح و روشن بگوید تا شما بیخود زحمت نکشید به این فکر کنید که "خب الان به چی فکر کنم؟"!)

The Runner's Gravestone

thepoetess — Sat, 17 Feb 2007 20:54:18 GMT

You will never reach me

i'm so much better a runner, so much faster

in a glimpse of an eye I run from Delhi to Chicago

I stop only to drink water

and I wear my parapluie to swim across the oceans

like Pinnochio

get fooled

and Rambradnt can't paint my portrait
.cause I'm always running

I've bought my gravestone

in Nevada

.and I'm running to get there in time